پس از روی کار آمدن دولت یازدهم طبق پیش بینی ها و براساس شعارهای انتخاباتی حسن روحانی این انتظار می رفت که وی نگاهی متفاوت به مقوله فرهنگ داشته باشد. طولی نکشید که پیش بینی ها به حقیقت پیوست و در عمز چند ماهه وزارت ارشاد در دولت یازدهم موجی از حواشی و تصمیم های نادرست صدای دلسوزان فرهنگی انقلاب را درآورد تا جایی که مقام معظم رهبری در اواخر سال گذشته نیز صراحتا اعلام کردند نگران وضعیت فرهنگی هستند.
این نگرانی تنها با یک بیاینه رسانه ای از سوی وزیر ارشاد پاسخ داده شد اما رهبر معظم انقلاب سال جدید را بر اساس همین نگرانی ها و وجود معضلات فرهنگی، بنام فرهنگ و اقتصاد نام نهادند و صراحتا ابراز داشتند که حرکت های خودش جوش فرهنگی جوانان در گوشه و گنار کشور باید ادامه یابد.
هرچند به عقیده کارشناسان سینما و هنر انقلاب نتوانست رشد قابل توجهی داشته باشد اما معدود تولیدات هنری در حوزه جبهه فرهنگی انقلاب نیز عده زیادی را برآشفت تا جایی که برای نمونه موجی از تهمت و فحاشی را نثار امثال مسعود دهنمکی کردند.
موج تخریبی بر علیه سینمای انقلاب در حالی است که مردم نشان داده اند قرابت بیشتری با این نوع ادبیات و سینما دارند و آمار فروش فیلم های انقلابی طی چند سال اخیر موید همین مدعاست.
اما براستی چرا عده ای تاب تحمل قدرت جبهه فرهنگی انقلاب را ندارند؟ مگر جبهه فرهنگی انقلاب منافع چه کسانی را به خط می اندازد که تا این حد برای تخریب این جبهه تلاش صورت می گیرد؟
البته پاسخ به این سوالات چندان دشوار نیست. واضح و مبرهن است عده ای که با ترویج فیلمهای گیشه ای و عامه پسند طی چند سال گذشته به دنبال غارت جیب مردم بودند امروز از اقبال همین مردم به فیلم های انقلابی ناراحتند. البته عدم استقبال مردم از بازار سینما و «نه» گفتن به فیلمهای جنسی، عاشقانه، خیانت های خانوادگی و ... پیش از این نیز این تفکر را در سینما به گوشه رینگ رانده بود اما برای دوستان مدعی روشنفکری در سینما و اساسا هنر قطعا گران تمام خواهد شد که در فصل مرده سینما فیلمی بالغ بر 6 میلیارد تومان به فروش برسد.
علی ایحال پر واضح است سینمای انقلاب و حضور افرادی چون دهنمکی، حاتمی کیا، نرگس آبیار، محمد حسین قاسمی، سید محمود رضوی، بابک حمیدیان، الهام چرخنده، لعیا زنگنه، مریلا زارعی و ... در این ادبیات جدید سینمایی جای سینمای مضحک و پوچ و واهی سال های اخیر را گرفته و این جماعت برای بازپس گیری گیشه از دست رفته شان راهی جز تخریب و اهانت و تهمت و فحاشی نمی بینند.
به نظر می رسد روشنفکران جامعه هنر اگر به دنبال تصاحب آرا مردمی هستند و اگر می خواهند به رقابت با جبهه فرهنگی انقلاب در هنر بپردازند، بهتر است به جای مسیرهای بی اساس گدشته همچون تخریب، با تقویت نظرات نخ نما و بالا بردن دانش هنری خود به یک رقابت سالم تن دهند نه اینکه از نقاب زیبا برای چهره های خود استفاده نمایند.
